پاورپوینت کامل «قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران

💡 پاورپوینت جامع و ویژه کامل
«قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران – انتخابی بی‌نظیر برای ارائه شما!

📊 فایل پاورپوینت کامل:

کامل
«قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران با ۵۳ اسلاید طراحی‌شده به‌صورت حرفه‌ای، آماده ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد. تمامی اسلایدها به‌صورت کاملاً دقیق تنظیم شده‌اند.

🎯 چرا این فایل پاورپوینت را انتخاب کنید؟

• این پاورپوینت به شما کمک می‌کند تا یک ارائه حرفه‌ای و درخشان داشته باشید که به‌سرعت توجه مخاطبان را به خود جلب می‌کند و آن‌ها را با محتوای شما همراه می‌سازد.
• ساده و شفاف: مطالب به گونه‌ای تدوین شده‌اند که به‌راحتی قابل فهم باشند، بنابراین شما به هیچ وجه درگیر پیچیدگی‌های محتوا نخواهید شد.
• آماده ارائه: نیازی به ویرایش یا تغییرات اضافی نیست؛ فایل به‌گونه‌ای طراحی شده که به‌سرعت بتوانید از آن در ارائه‌ها یا سمینارهای خود استفاده کنید.

✅ کیفیت تضمین‌شده:

کامل
«قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران بدون هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا نقص در تنظیمات آماده شده است تا شما بتوانید بهترین ارائه را با اطمینان کامل انجام دهید.

⚠️ یادآوری:

اگر در این توضیحات هرگونه بهم‌ریختگی مشاهده کردید، دلیل آن کپی‌برداری از متن است. در فایل اصلی کامل
«قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران، هیچ مشکلی وجود ندارد و تمامی اسلایدها به‌صورت دقیق تنظیم شده‌اند.

🌟 همین حالا این پاورپوینت کامل را دریافت کنید و یک ارائه موفق و بی‌نقص داشته باشید!

بخشی از متن کامل
«قدرت یعنی حق انتخاب» محور تازه مسیر دانش‌بنیان ایران :

به گزارش ایسنا، به نقل از معاونت علمی ریاست‌جمهوری، متن سخنرانی حسین افشین، معاون علمی رئیس‌جمهور و رئیس بنیاد ملی نخبگان، در پانزدهمین همایش ملی نخبگان با شعار آیین میثاق نخبگان؛ با ایران فردا که یازدهم مهرماه در دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، به شرح زیر است:

«بسم الله الرحمن الرحیم

اساتید محترم، دانشمندان، نخبگان، فناوران، کارآفرینان و فرزندان عزیز ایران؛ سلام عرض می‌کنم.

می‌خواهم امروز سخنم را با یک تصویر آغاز کنم. نه با یک نمودار، نه با یک عدد و نه با گزارشی از تعداد شرکت‌های دانش‌بنیان و طرح‌هایی که اجرا شده است. با تصویر یک چسب ساده؛ همان چسب همه‌کاره رازی که احتمالاً خیلی از ما از کودکی آن را می‌شناسیم. اما این یکی با بقیه فرق دارد. روی بسته‌بندی آن، بالای نام رازی، یک نام دیگر آمده است: ماکان.

ماکان نصیری.

چند وقت پیش، در ادامه تفحص مدرسه شجره طیبه، یکی از وسایلی که از ماکان پیدا شد، یک چسب بود؛ چسبی که نام خودش را روی آن نوشته بود. حالا شرکت رازی بسته‌بندی محصولش را به یاد ماکان تغییر داده و نام او را روی همان محصول آورده است. شاید در نگاه اول، این فقط یک رفتار محترمانه و انسانی از طرف یک بنگاه ایرانی باشد؛ اما من هرچه بیشتر به این تصویر نگاه کردم، احساس کردم در دل این اتفاق کوچک، معنایی بسیار بزرگ‌تر وجود دارد.

عجیب است؛ از میان همه چیزهایی که می‌توانست از ماکان باقی بماند، چیزی پیدا شده که کارش «وصل کردن» است.

شاید ما امروز بیش از هر زمان دیگری به همین مفهوم نیاز داریم؛ به پیوند. جامعه ما به چسب اجتماعی نیاز دارد که نام دیگرش اعتماد است. به چسب نسلی نیاز دارد که تجربه یک نسل را به امید و جسارت نسل بعد متصل کند. به چسب علمی نیاز دارد که دانشگاه را به صنعت، پژوهش را به مسئله، نخبه را به مأموریت، فناوری را به سرمایه و محصول را به بازار وصل کند. به چسب نهادی نیاز دارد که دستگاه‌های کشور را از جزیره‌های جدا از هم، به اجزای یک منظومه تبدیل کند و به چسبی نیاز داریم که ظرفیت‌های پراکنده این سرزمین را از تهران تا دورترین نقطه ایران، به یک شبکه واحد از توان ملی متصل کند.

چسب، قطعات را شبیه یکدیگر نمی‌کند. اتفاقاً ارزشش در همین است. قرار نیست دانشگاه شبیه صنعت شود، دولت شبیه بخش خصوصی شود، استان‌های ایران شبیه یکدیگر شوند یا همه ما یک جور فکر کنیم. پیوند، تفاوت را از بین نمی‌برد؛ اجازه نمی‌دهد تفاوت به گسست تبدیل شود. جامعه قوی، جامعه‌ای نیست که همه اجزایش شبیه یکدیگر باشند؛ جامعه‌ای است که اجزای متفاوتش بتوانند کنار یکدیگر، چیزی بزرگ‌تر از مجموع خودشان بسازند.

گاهی یک کشور از کمبود داشته‌هایش ضعیف نمی‌شود؛ از پراکندگی داشته‌هایش ضعیف می‌شود.

ما در ایران نقطه روشن کم نداریم. دانشگاه خوب داریم، دانشمند برجسته داریم، جوان خلاق داریم، شرکت دانش‌بنیان داریم، صنعتگر داریم، سرمایه‌گذار داریم و در سراسر این سرزمین مزیت‌های بزرگی داریم. مسئله اساسی این است که این نقاط روشن تا چه اندازه به هم متصل‌اند و تا چه اندازه می‌توانند در یک جهت قرار بگیرند.

فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین میراث‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، همین بود که میان علم و قدرت ملی یک پیوند پایدار برقرار کردند. در منظومه فکری ایشان، علم فقط برای افزایش اعتبار دانشگاه نبود؛ علم باید به استقلال کشور، پیشرفت اقتصادی، توان حل مسئله و اقتدار ملی منتهی می‌شد. تأکید بر نخبگان، شرکت‌های دانش‌بنیان و فناوری‌های راهبردی، اجزای همین نگاه بود: ایران باید آن‌قدر بداند و آن‌قدر بتواند که برای ساخت آینده‌اش، دستش خالی نباشد.

به گمان من، بهترین بزرگداشت رهبر شهید آن نیست که فقط سخنان ایشان را تکرار کنیم. میراث را نمی‌شود قاب گرفت و به دیوار زد. میراث، اگر زنده باشد، باید یک مرحله جلوتر برود. یک نسل باید باور می‌کرد که ایران می‌تواند. یک نسل باید دانشگاه، پژوهشگاه، شرکت و زیست‌بوم دانش‌بنیان را می‌ساخت. مسئولیت نسل ما این است که همه آنچه ساخته شده را به قدرت تبدیل کند.

در این مسیر، ایران هزینه کمی هم نداده است. امروز یاد همه شهدای علم و فناوری، دانشمندان و نخبگانی را که جانشان را برای ایران از دست دادند، گرامی می‌دارم و در کنار آنان، به‌طور ویژه یاد شهید دکتر علی لاریجانی را؛ مردی که بخش بزرگی از زندگی خود را در متن مسائل راهبردی کشور گذراند و تا آخرین روزهای زندگی در همان میدان باقی ماند. یاد شهدا برای ما فقط یاد یک فقدان نیست؛ یک سؤال است. هر شهید از بازماندگان می‌پرسد: آنچه ما برای حفظش هزینه دادیم، در دست شما چه شد؟

پاسخ ما به این سؤال نمی‌تواند فقط یک گزارش آماری باشد. تعداد شرکت‌ها مهم است، تعداد مقاله‌ها مهم است، تعداد آزمایشگاه‌ها و میزان سرمایه‌گذاری مهم است، اما اینها مقصد نیستند. سؤال اساسی‌تر این است: از مجموع اینها چه میزان قدرت برای ایران ساخته‌ایم؟

به همین دلیل است که از گذار از دانش‌بنیانی به قدرت‌بنیانی سخن می‌گوییم. قدرت‌بنیانی نفی دانش‌بنیانی نیست؛ بلوغ آن است. ما تا امروز بخش‌های مختلف یک زیست‌بوم را ساخته‌ایم. گام بعدی، پیوند دادن آنهاست.

دانش باید به فناوری برسد، فناوری به صنعت، صنعت به محص

پیش‌نمایشی از اسلایدها برای آشنایی شما با کیفیت محتوا :